... و ایشان همه ی اینها را وقتی گفته بود که در حال بالا رفتن از پله ها و رسیدن به کلاسهایمان بودیم. او به کلاسی برای درس دادن و من به کلاسی برای درس خواندن.چهره ی گرفته ام را که دید پرسید:چه خبره؟! گفتم از خودم خسته شدم. گفت:چرا؟ و با تعجب فراوانی هم گفت. گفتم: آخر در خواندن هیچ نظم و نظامی را نمی شناسم، هر چه به دستم می رسد و جذبم می کند شروع می کنم به خواندن، این است که نه تخصصی دارم و نه اطلاعات مرتبی. و او از سر رضایت خندید. گفتم:به سرگردانیم می خندید؟ گفت: اصلا"،می توانی باور کنی که سرگردانی تو خوشحالم کند؟ گفتم:پس چرا...؟ گفت: برای اینکه هم  آن و هم این پراکنده خوانی های طبیعی است که نویسنده را نویسنده می کند وگرنه متخصصی می شوی که فقط به درد یک جا می خوری.